Tento non falar de politica no blogue, pero queria poñer unha ligazón a esta nova.
Vén unha foto. Gustame que veñan fotos nestas novas para non esquencer certas caras. E de paso para abraiarme pola falta de masa cerebral reunida por metro cadrado.

Hai pouquiño coñecin Dazkarieh, un grupo portugués de folk. Estanme a gustar moito moito, deixo aqui dúas cancións do disco Incognita Alquimia. Lémbranme a Hedningarna un pouquiño.

Esplendoroso
sol entre piñeiros.

Invitación. Chamada.
Detén o tempo o seu cerco.

Inarticulada luz
que me traspasa.

Solpor do mundo.
Cinza e luz.
A fin, o comezo.

Outros lugares me reclaman.

Desta volta tócalle a Xulio Valcarcel. Desta volta decidinme ainda mais se cabe. De pouco serve ter unha inquedanza eterna na alma que che esmaga o corazon de cando en vez.

Dificultade, soidade, penuria, ledicia, retos… Son moitas as cousas que me agardan fóra. As etapas sucedense as unhas ás outras. Achégase a fin desta.

Madrid é a miña casa, é a miña cidade. Quéroa, pero outros lugares me reclaman. O 30 de novembro remata o meu contrato e verei qué fago. Que magoa que para estar tres meses fóra teña que dicir adeus a todo o que xa teño acadado aqui.

Penso que 8 son xa moitos anos desexando marchar a Irlanda como para non facelo.

Gustame moito esta cancion

Hai un par de meses houbo un concerto aqui de Flogging Molly e non fun. Parva de min…

Merquei un libro de poemas de Vicente Aleixandre. Descubrín que os libros de poemas son moi moi baratos e ademais estupendos! Gustanme moito, vou no metro e leo os poemas unha vez, e outra, e outra… e non canso de facelo.

Poesía para a crise!

Hoxe cumplo 25 anos.

No traballo felicitaronme. Un dos meus compañeiros dixo de ir tomar café, e levoume a unha saliña con máis compañeiros. Unha deles comezou a rifar comigo, e no medio do meu flipe sacaron unha tarta toda feita de nubes e gominolas, e unha postal!

Que bonito foi, é a primeira vez que me pasa algo asi!

Te amo. Perdóname mi amor. Me apresaste como a un pájaro extraviado.

Mi corazón se estremeció tanto que cayó su velo.

Cúbrelo de piedad, amada, y perdóname mi amor.

Si no puedes amarme, perdóname mi dolor.

No me mires de lejos, con desprecio. Me acurrucaré en mi rincón y no me moveré en toda la noche. Taparé mi vergüenza con mis manos.

No me mires, amada, y perdóname mi dolor.

Si me amas, perdóname mi alegría.

Si mi corazón se precipita en un torrente de felicidad, no te rías de mi peligroso abandono.

Cuando sentada en mi trono te gobierne con la tiranía de mi amor; cuando te conceda mis favores como una diosa, disculpa mi orgullo, y perdóname mi alegría.

CANSANCIO EXTREMO

A winters day
In a deep and dark december;
I am alone,
Gazing from my window to the streets below
On a freshly fallen silent shroud of snow.
I am a rock,
I am an island.
Ive built walls,
A fortress deep and mighty,
That none may penetrate.
I have no need of friendship; friendship causes pain.
Its laughter and its loving I disdain.
I am a rock,
I am an island.

Dont talk of love,
But Ive heard the words before;
Its sleeping in my memory.
I wont disturb the slumber of feelings that have died.
If I never loved I never would have cried.
I am a rock,
I am an island.

I have my books
And my poetry to protect me;
I am shielded in my armor,
Hiding in my room, safe within my womb.
I touch no one and no one touches me.
I am a rock,
I am an island.

And a rock feels no pain;
And an island never cries.

Onte fun a un concerto de Gwendal e Jethro Tull en Alcorcón. Gratis, ole ole ole!

Os Jethro Tull estiveron estupendos, nunca os vira en directo pero foi un concerto de non parar, o cantante falaba moitísimo sobre o grupo e as cancións, foi moi agradable. Pero claro, eu agardaba por Gwendal.

Ainda que en Lugo me decepcionaran, non deixa de ser Youenn Le Berre o que esta no escenario. Non podo evitar emocionarme e ir coma una groupie calquera.
E onte tiven o concerto agardado, o que non puiden ter en Lugo. Cancions novas poucas, das de sempre moitas. Non sei como sentaria o novo disco por ahi, a min non me gustara moito, e sorprendeume que tocasen apenas dúas del.

Os problemas co son seguen a estar ahi. A guitarra non se escoitaba (mellor, jaja), os baixos estaban altisimos. Pero era Gwendal, o meu Gwendal á fin! Bailei coma unha tola, e berrei coma sete tolas! A xente estaba moi quieta, e un amigo comentaba que non soaban mal pero que tampouco era unha cousa do outro mundo. Enrique dicia que “ese del bajo cuidado con él, que se nos muere de lo viejo que está!” jaja. Que bonito concerto, que magoa aquela desilusion que levei hai uns anos! Loxicamente cunha nova banda as cancions non poden ser iguais, pero o espirito pode ficar. E onte notouse que por alí andaba.

Cando xa non podia mais e estaba a piques de morrer de gusto, os cabrons tocaron Irish Jig. Incrible, non teño palabras.