Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet O Recuncho
O Recuncho

Sobre O Recuncho:

  • Não sou nada. Nunca serei nada. Não posso querer ser nada. À parte isso, tenho em mim todos os sonhos do mundo.

Sobre min:

  • arduina@orecuncho.com
    Gustame: Gwendal, Ortigueira, o cocido, a cervexa Guinness, Irlanda, Galicia, Kukuxumusu, os videoxogos, os comics.

De viaxe:


Arquivos:

Meta:

    blogalego - buscando nos blogs en galego!
    Parcelaria Virtual pola Cultura Galega

Venres,15 Xuño, 2012 by arduina

Estamos na Coruña. Chegamos onte.
Os meus pais e o Jim levanse ben, é unha sensacion moi rara isto de ter ó Jim na Coruña. Fomos tomar unhas cañas e o rapaz do bar, galegofalante, dirixiuse a min en castelan, e eu estaballe a falar en galego! Tento empregar o galego moito cando estou aqui porque estouno a esquencer e a mesturar moito co portugues. Preguntaba miña nai onte se eu pensaba en ingles, e o certo é que penso en galego moitas cousas! A miña cabeza sempre foi unha mestura rara de galego e castelan, pero con tanto estudio de idiomas sinto como se o cerebro estivese a reiniciarse, e volve á linguaxe primordial para min, que é o galego, a primeira lingua que falei. Sobre todo para os nomes das árbores ou dos peixes, das froitas… etc. Saeme a palabra antes en galego e custame lembrala en castelan. Non ten xeito, eu non llo vexo pero bueno, a cabeza fai cousas raras.
Preguntabame Jim por toda esta historia de amor e odio entre os galegos e o galego, e é tan dificil de explicar! Todo o que a cultura lingüistica galega trae detras… Asi que conto isto e aquilo para que teña unha idea xeral, e deixoo ler cousas sobre o tema. Hoxe dixo que agora entendia o porque do meu amor polo gaelico, di que a situacion do gaelico lle lembra á do galego. E falando disto conteille que me frustra moito ás veces non o poder falar, botoo moito moito a faltar, empregar construccions gramaticais galegas… etc en Edimburgo falando con outros españois, é algo que non podo facer (un dia tentei explicar o “maloserá”, meu deus, foi dificil de carallo!). E tamen lembro cando deixei de empregar o galego na escola, cada vez que veño de visita lembro cousiñas novas. Lembrei un dia de cativa, teria eu 5 ou 6 anos, e viña da escola con meu pai. Enton el dixome “pero Maria, por que non me falas en galego?” e eu lle respondin “porque me da vergüenza”. Lembreime diso, que magoa. Por iso cando veñen os de galicia bilingüe a soltar a sua merda danme ganas de dicirlle que ninguen protexeu os meus dereitos lingüisticos como nena bilingüe, a ver se so protexemos o que nos conven.
En fin. Que a Coruña esta moi bonita pero vese moi moi valeira! As tendiñas de sempre pecharon, hai pouca xente pola rua… e hai turistas! turistas de calcetin e sandalia! Boto a faltar moitas cousas e decatome cando estou aqui.
O Jim comeu chocolate con churros en Bonilla e gustaronlle moitisimo. Tamen comeu tortilla de meu pai, e hoxe probou pan de aldea, e veña mollar na salsa, jejeje. Iso ali non o fai! É bo sinal. Di que esta todo boisimo e que é raro ver o concepto que se ten de España fora daqui, di que ainda esta a decidilo pero que lle parece que somos un pouco como Gales, coa nosa idiosincrasia particular e o verde, e o mar.
A finde pasaremola en Lugo, imos ir ver á miña familia. Non sei se dixen algunha vez que toda a miña familia é de Lugo? Meus pais viñeron vivir á Coruña e por iso eu medrei aqui, pero cando vou a Lugo estou na casa porque ali esta o resto da familia. Teño ganas de ver ó meu avoiño, e igual imos o Castro de Viladonga.
Gustame moito ser galega e estar arrodeada de cousas galegas, encantame a retranca dos camareiros, jeje. Jim xa sabe dicir “pega” e a miña nai di que esta fin de semana vai aprender moito galego. El quere, di que lle gusta moito e que soa doce.

Escrito en Cousas inclasificables | 1 valente »

Venres,11 Maio, 2012 by arduina

Xa estou case rematando o curso. 3 anos e pico aqui, quen o ia dicir!
Ando a estudiar moitisimo, case non saio pero estou leda, ando a traballar para a miña universidade e a facer isto e aquilo. Gustame moito a miña vida aqui ainda que ás veces poñome algo morriñenta. É o prezo de vivir aqui, penso eu.
Os meus pais xa estan aceptando que non vou voltar a vivir a Galicia e andan concentrados en arranxar o piso dos meus avos en Lugo para telo algo amañado. Ó cabo, a nosa familia esta en Lugo e sempre que vou imos a Lugo a visitala. É o piso das miñas boas lembranzas :)

Cambiei moito moito, ás veces penso que sigo sendo a mesma.
O meu mociño e mais eu mudamos de piso pronto, atopamos un a moi bo prezo e con xardin!. Fomos á voda do seu irmán hai un mes tamen, foi moi divertido, nunca estivera nunha voda fóra de España. Estaba moi guapo no seu kilt, e a sua familia acolleume moi ben. A súa mai coida de min, dixolle o outro dia que como a miña familia estaba lonxe ela queria ser como a miña mai aqui. Non é bonito?
Bueno, eu viña dicir que caso.
Nunca nunca na vida pensei que casaria. Ás veces pasabame pola cabeza unha idea lonxana, pero era algo mais unha fantasia que outra cousa, era moi inmadura e egoista daquela. Lembrome moito daquel mociño que tiven na Coruña, oxala puidese dar volta atras no tempo e non ter mancado tanto a boas persoas coma el. E oxala tivese enton as ganas de vivir que teño agora, enton mandaria á merda a moita xente e non teria aturado certas cousas.

Jim e mais eu levamos vivindo xuntos xa case un ano, comezamos a sair xuntos asi de casualidade (si, si, porque eu queria estar ó meu aire, estaba farta) e o seu compañeiro de piso era un porco, asi que quedabase a durmir na miña casa (Jim, non o porco!) case todolos dias. Co tempo, o seu contrato de aluguer rematou, e o meu tamen, no mesmo mes. Asi que decidimos vivir xuntos. Non era tanto cambio.
Un dia, nun cumpreanos dunha amiga dixo “we should get married”. Ou o que é o mesmo, “deberiamos casar”. Eu decateime enton de que casar tiña senso, queriao moitisimo e descubrin que a parella “Jim e Maria” era unha realidade, que eramos unha verdadera parella! Sen o drama das miñas relacions anteriores, de supeto souben que el era a persoa coa que eu queria facerme velliña. El dixo que queria darme un anel (aqui o tema de estar comprometido é bastante formal) pero dende aquel momento soubemos que iamos casar. Non lle quixo dicir nada a ninguen ata darme o anel, pero como somos pobres e a min o das xoias non me vai nadiña, o 1 de maio decidimos comunicalo “oficialmente”. A sua mai esta feliz, e non penso que ninguen de entre os meus amigos se sorprendera. Os meus pais coñecerano en xuño, pero penso que non me cren ainda. Din que na Coruña durmimos en habitacions diferentes, jaja. Con case 30 anos que teño!

Remato os meus tres anos de carreira en duas semanas, pero hei facer o cuarto ano tamen (os Honours que se lle di aqui). En xuño do ano que ven sera a miña graduacion, e despois diso, en canto xuntemos cartos sera a voda. Temos moito que planificar, o idioma, o sitio… Eu teño claro que quero casar cun traxe galego, coa saia verde escuro e o mantelo negro, e un dengue negro. Estar lonxe da casa estudiando as culturas dos outros faime pensar na miña propia, e eu son e serei galega. Pode que non siga a definicion de o que é ser galego (xa sabedes, retranca, morriña, estar na casa como en ningures, morrer pola terra…) pero é o que eu son. E ademais hai tempo que deixei de dicir “medrei na Coruña pero a miña familia é de Lugo” e agora digo que son da Coruña ou de Lugo, dependendo do que me cadre. Tanto me ten, a quen lle importa?

Nunca nunca pensara que ia atopar a alguen ó que querer deste xeito. Non é tolemia, nin resignacion, nin namoramento, nin nada que eu sentira antes. É algo diferente, moi moi profundo, coma un sentimento de complicidade e entendimento entre os dous. Con el son eu mesma, ergome cada dia querendo ser mellor persoa para facelo feliz porque o quero moito. É moi raro, eu sempre defendendome de todo, agora encantada con isto. Pero se cambiei tanto ou non a min dame igual, eu o que quero e ser feliz. Xa vai sendo tempo de deixar o pasado ben atras, gustanme o presente e o futuro.

Vou poñer unha foto do Jim para que vexades o riquiño que é. Ten o ollar mais sincero e amable que vin nunca.
Jim

Escrito en Cousas inclasificables | 4 valentes »

Venres,9 Decembro, 2011 by arduina

Levo pensando dende hai un tempo que xa non tenho nada que contar por aqui. A minha nova vida tenme bastante ocupada e cando tenho algo de tempo non o quero empregar escribindo todavia mais.
Non queria pechar o blog, porque leva aberto dende o 2004, que son 7 anos! Dame moita magoa, pero este recuncho xa e moi alleo. Decatome de que hai meses que non actualizo! Non sei se e preguiza ou que, non sei. Vou agardar un par de meses, que me dea tempo a ir a Corunha e a desconectar un pouco da universidade. Se cadra atoparei algo de tempo no nadal para facer deste recuncho algo mais ou menos entretido outra vez.

Escrito en Cousas inclasificables | 5 valentes »

Rosalia

Venres,18 Marzo, 2011 by arduina

Estranxeira na súa patria

Na xa vella baranda
entapizada de hedras e de lirios
foise sentar calada e tristemente
frente do tempro antigo.

Interminable precesión de mortos,
uns en corpo nomáis, outros no esprito,
veu pouco a pouco a aparecer na altura
do direito camiño,
que monótono e branco relumbraba,
tal como un lenzo nun herbal tendido.

Contempróu cál pasaban e pasaban
collendo hacia o infinito,
sin que ó fixaren nela
os ollos apagados e afundidos
deran siñal nin moestra
de habela nalgún tempo conocido.

I uns eran seus amantes noutros días,
deudos eran os máis i outros amigos,
compañeiros da infancia,
sirventes e veciños.

Mais pasando e pasando diante dela,
fono os mortos aqueles prosiguindo
a indiferente marcha
camiño do infinito,
mentras cerraba a noite silenciosa
os seus loitos tristísimos
en torno da estranxeira na súa patria,
que, sin lar nin arrimo,
sentada na baranda contempraba
cál brilaban os lumes fuxitivos.

Escrito en Cousas inclasificables | Ningun valente »

Domingo,6 Marzo, 2011 by arduina

Non escribo nada, teño tanto que facer que cando remata o dia penso que non houbo novas. Pero houbo!
En Xaneiro fixo dous anos que vivo en Edimburgo.
Tamen fun ver por vez primeira a Alasdair Fraser en concerto! Coa Banda das Crechas! Foi algo incrible! Tenho visto a Gwendal, Jethro Tull, Eric Rigler, Kila, La Frontera… Nada do que sentin enton achegase á emocion que sentin cando vin a Alasdair Fraser diante de min. Escoitar a sua voz que tantas veces escoitara nos discos que teño, o seu violin que me daba forzas cando eu só era unha persoa triste na Coruña. De supeto ali estaba eu en Glasgow vendo ó home que me dera tanta forza.
Logo tocou a Banda das Crechas, que me encantou. Gustoume moitisimo, e sentinme tan perto de casa! Os pobriños intentaban facer que a xente se movese, e eu berrei un par de veces como se fai nunha maldita foliada e a xente do meu redor case me mata co ollar. Tamen berrei “outra!” pero vin a miña morte tan perto que tiven que calar :(
No descanso vin a Alasdair Fraser no bar, e a xente falando con el e el todo ledo falando coa xente (ós musicos escoceses, ós de verdade, encantalles falar co publico). E eu quedei sentadiña, completamente paralizada, non me podia mover!! Estaba moi emocionada por todo, por ter marchado da Coruña, por escoitar ese violin que tantas lembranzas traia, pola musica galega tan perto e tan lonxe, por ese Glasgow que xa non era alleo.. É dificil de explicar, pero cando levas fóra da túa terra tanto tempo estas afeito a outro tipo de vida que tamen é a tua, e de supeto veñen todas esas lembranzas e sensacions. En fin, que foi moi bonito, e ó remate quixen ir saudar pero tiña que coller o tren de volta a Edimburgo e era o último do dia, asi que marchei a fume de carozo.

E aqui de volta na capital reuninme co meu novo mozo. Agora saio cun escocés. Xa sei que non aprendo e todo iso, pero que lle vou facer. A cousa comezou moi lixeira, a min tanto me tiña. Agora xa levamos case dous meses saindo xuntos. Non é o mesmo, nunca sera o mesmo que en todas as miñas anteriores relacions porque paso de todo, e se teño que ser sincera conmigo mesma, ó final do dia só busco alguén que me faga compaña. Vainos ben e ainda que me alporiza de cando en vez xuro que nunca foi tan doado estar nunha relacion. A distancia faime ver todo con perspectiva, e ainda que boto en falta a Petter a nosa non era unha relacion sana. Se cadra só me van as cousas destructivas, que sei eu.
O caso é que durmo quentiña e contenta. Jim faime rir, imos xuntos a sesions de musica tradicional e el mesmo é musico. Gustanos a boa cervexa, pero el é mais de falar e eu mais de facer.
Que si, que as vou buscando!

Escrito en Cousas inclasificables | Ningun valente »

Venres,7 Xaneiro, 2011 by arduina

Coido que en toda a minha vida nunca botei tanto a faltar o meu violin como agora. So quero tocar, dame igual se é ben ou mal, con partitura ou sen ela. Estou ata pensando en ir a casa unha fin de semana para traelo comigo.

Escrito en Cousas inclasificables | 1 valente »

Domingo,2 Xaneiro, 2011 by arduina


Son as 7 da manha e ainda estou en pe. Desastre total. Sintome moi revolucionaria ultimamente, quero arranxar moitas cousas. Fatanme o tempo e os cartos, pero vou seguir dando a lata todo o que poida. Aborrezo o conformismo.

Escrito en Cousas inclasificables | Ningun valente »

Venres,3 Decembro, 2010 by arduina

Hoxe recibin un correo da universidade. Como parte do meu degree, no meu terceiro ano teño que estudiar fóra un semestre. Peeero como a miña primeira lingua de estudio é o inglés, podo quedar en Escocia e facer o de sempre. O meu principal problema con isto é o que estou estudiando (Languages and Intercultural Communication) e o meu idioma principal. Os estudiantes de Languages, poden elixir entre o español, italiano, frances, aleman e ingles. O meu caso é algo especial, porque eu queria facer frances e aleman, pero como non teño o IELTS feito e queria empezar esas linguas dende nivel 1 (o mais basico) non puiden. Unha delas tiña que ser o ingles, o que por unha banda é bó (non estudio nada) pero por outra non é tan bó, porque non estou aprendendo o aleman. En fin. Asi que a meirande parte dos meus compañeiros van a Francia ou Belxica, a España, Italia… etc. Porque somos só tres persoas as que temos o ingles como idioma principal, asi que podemos ou ben quedar en Escocia, ou ben marchar a unha universidade que dea cursos en ingles.
Despois esta o tema da Intercultural Communication, ninguen sabe onde meternos. Formamos parte da Business School, pero a comunicacion intercultural é unha mestura moi interesante de antropoloxia, socioloxia e psicoloxia. Para facer disto algo util, damos tamen moito management e por suposto tamen estudiamos algo asi como administracion e direccion de empresas, e comercio internacional. Non sei se estou enredando moito a cousa, con isto quero dicir que non nos poden mandar a unha universidade de management puro porque non estudiamos iso, ou non nos poden mandar a estudiar economia porque nós estamos estudiando a interculturalidade.
Falaba de todo isto coa oficina internacional da miña facultade, porque somos uns 7 estudiantes de comunicacion intercultural e teñen que investigar a ver que poden facer. Recomendaronme botarlles unha ollada ás asignaturas ou modulos que ofrecen na universidade de Cracovia, en Suecia e en Amsterdam. O problema era que collendo modulos relacionados co que eu facia, como non son modulos principais, para poder sumar todos os creditos tiña que escoller 8 ou 9 diferentes! para estudiar en 3 meses! unha tolemia. Ou iso ou asignaturas aburridas de economia e xestion. Investigando un pouco descubrin que na HvA de Amsterdam ofrecian un cursiño cos creditos que eu precisaba chamado Cross-cultural business skills. Era perfecto!! E ademais interesantisimo. Peeero, só ofrecen 10 prazas.

Como dicia, hoxe recibin un correo da miña universidade confirmando que tiña praza na HvA para facer este cursiño :D !!!!!!!! Asi que agora teño que facer o meu segundo semestre, o primeiro semestre do terceiro ano, e para primavera do 2012 estarei en Amsterdam de Erasmus!
Estou leda. Penso que é unha oportunidade xenial, e como xa son algo vella o Erasmus vai ser unha experiencia de estudio e investigacion, non de festa. Ainda non o podo crer!!

Escrito en Cousas inclasificables | Ningun valente »

Mércores,1 Decembro, 2010 by arduina


Escrito en Cousas inclasificables | Ningun valente »

Sábado,27 Novembro, 2010 by arduina


Escrito en Cousas inclasificables | Ningun valente »

« Entradas anteriores